خندیله پشت ، الان كرا پیر آبوم زندگی كو دنیا كو دیلگیر آبوم

یباش یباش ام عمری كو سیرآبوم جوانیم كو چه وبنده تا پیر آبوم

از آن روزهای بیكران سالها می گذرد اما هنوز خزان یاد و خاطره ام در كنج مه آلود روزگاران گذشته ودر پس كوچه های تاریك ذهن،باران واژه های سبز خندیله پشت را به یاد دارد،و یادگار خنجر واژه های برآمده از حنجره ی سبز ماسال هنوز بر تنه ی نه چندان تنومند روحم باقی مانده،آن روزهای دوران سربازی،كه وقتی آقای نصرت نصیری ماسال از مرخصی به پادگان برگشت،كتابی برایم به نام خندیله پشت اثر استاد گرانقدر فرامرز مسرور ماسالی به ارمغان آورد كه هنوز و تا دل ضربه های نازك زندگی بر كوچه های روزگارم پرسه می زند،تمام هستی ام از چشمه ی روشنش واز احساس وشعور شعر این شاعر پر طنین می جوشد و می خروشد.